[cb:post_tag_name]

پروردگارا مرگ ما را جز به شهادت در راه خودت قرار مده
کجایند مردان بی ادعا
یا حسین شهید
دفاع همچنان باقی است

درباره ما

اللهم ارزقنا توفیق الشهادة فی سبیلک

خادم الشــهدا:
"جای شهدا" عنوان وبلاگی هست که میخوام در اون از شهدا و ایثارگری هاشون براتون بنویسم. هدفم از ایجاد این بلاگ اینه که ادای دینی کرده باشم به امام خمینی(ره) و شهدا با اینکه دیگر در بین ما نیستند، ولی یاد و خاطرشون و حماسه هایی که خلق کردند هیچ وقت از ذهن ها پاک نمیشه. همچنین لبیکی گفته باشم به رهبر و مقتدای زمان،امام خامنه ای(حفظه الله) و به امام و شهدا بگویم ما تا آخرین نفس پای آرمانهایتان و این انقلاب میمانیم و لحظه ای رهبرمان را تنها نمیگذاریم.

" اینجا جای آدمهایی است که جان و مال و هستیشان را فدای این انقلاب کردند. آنانکه تا آخرین قطره خون از ارزش ها و آرمان های خود دفاع کردند و عاشقانه رفتند تا جاودانه بمانند!

اینجا جای شهداست! "

از شما دوستان هم تقاضا دارم که بنده حقیر رو از نظرات و پیشنهادات خودتون در جهت هرچه بهتر شدن این وبلاگ بی نصیب نکنید.

و کلام آخر

دشمنان بدانند:
اگر از سرهایمان کوه ها بسازند، فرزندانمان هرگز در کتاب تاریخ خود نخواهند خواند خامنه ای تنها ماند.

1392/03/05

سامانه پیامک

سامانه پیامک جای شهدا

برای عضویت در سامانه پیامکی « جای شهدا » عدد 1 را به شماره بالا ارسال فرمایید. و یا از طریق فرم زیر اقدام نمایید. (و برای لغو عدد 0 را ارسال نمایید.)
با عضویت در سامانه، محتوای ارزشی از کلام شهدا دریافت خواهید کرد.

هزینه ارسال محتوای ارزشی از این سامانه رایگان میباشد!

دوستان همچنین میتوانند "نظرات و پیشنهادات" خودشان را از طریق این سامانه ارسال کنند.

لوگوهای حمایتی

درد دلی کوتاه با شما!

سلام دوستان عزیزم؛
متاسفانه مدت زیادی بود که به دلیل مشغله زیاد و البته شاید عدم مدیریت در تنظیم وقتم، موفق به بروز رسانی این وبلاگ نشدم، لذا به این خاطر شرمنده شهدا و شما عزیزان هستم و امیدوارم که عذرخواهی من رو بپذیرید.

به امید خدا از این به بعد سعی میکنم چند روز یه بار یا هر روز بروزرسانی بکنم که ان شاءالله بیشتر از این شرمنده شهدا نشیم! شما هم دعام بکنید.

امروز، روز جمعه است...
دعا بکنیم آقا امام زمان(عج) خودش دست ما رو بگیره و کمکمون بکنه که خوب وظایفمون رو تشخیص بدیم و به تکالیفمون اون طور که باید عمل بکنیم...
از شهدا هم میخوایم برامون دعا کنن تا همون طور که خودشون بصیرت پیدا کردن و وظیقه شون رو خوب تشخیص دادن، ما هم اهل بصیرت باشیم و مثل شهدا به خدا معرفت داشته باشیم و مثل اونا لیاقت داشته باشیم تا فدای این نظام و انقلاب و اسلام بشیم.

امروز درسته جنگ سختی در کار نیست ولی جنگ، جنگ نرمه و ما هم افسران این جنگ نرمیم، جهاد ما جهاد کبیره و وظیفه مون خیلی خطیره... ما هم میتونیم شهیدِ در راه این جهاد باشیم. باید واقعا احساس کنیم که در حال جنگیم و با اعمال و رفتارمون افسر خوبی برای جبهه حق باشیم.

نمیخوام صحبتم رو طول بدم، خلاصه اینکه حواسمون باشه امروز دشمنان اسلام ایمان ما رو هدف قرار دادن و وقتی باورهامون رو تغییر دادن؛ یعنی ایمانمون رو گرفتن؛ یعنی اسلام ما رو نابود کردن! لذا هممون بایستی با تقوا و بصیرت خودمون رو مسلح کنیم و در مقابل دشمنان اسلام پیروز بشیم تا حقِ این جهاد کبیر رو ادا بکنیم و سربلند از این امتحان بزرگ بیرون بیاییم.

لذا از خدا طلب استعانت می کنیم که ما رو در تحقق این امر مهم یاری بکنه...
إن شاء الله

درد دل‌های یک جانباز اعصاب و روان/ تلنگری برای ما و مسئولان!

درد دل‌های یک جانباز اعصاب و روان/ تلنگری برای ما و مسئولان!

«رضا اکبری» یکی از جانبازان دفاع مقدس است که در 15 سالگی به درجه جانبازی نائل آمد. او میگوید: در طول این سال‌ها زجر زیادی کشیدم؛ بیمارستان‌ها و شهرهای مختلف بستری می‌شدم؛ جانبازی ما متفاوت است، چون معلوم نیست حالت‌های عصبی چه زمانی به سراغمان می‌آید.
* صدامی‌ها مرا تا گردن زیر خاک کردند
بنده در 15 سالگی در حالی که می‌توانستم در کنار پدر و مادرم باشم، عازم جبهه شدم؛ رزمنده بسیجی بودم؛ اول فروردین 67 یعنی یک ساعت و نیم از تحویل سال نو گذشته بود؛ در منطقه مریوان سه شبانه روز جنگیدم؛ سپس از شدت خستگی به پایگاه عراقی‌ها رفتم و خوابیدم؛ در مدتی که من خواب بودم، پایگاه عراقی‌ها از دست ما رفت؛ یک موقع از خواب بیدار شدم و دیدم یکی از پشت، گردنم گرفته و بلندم کرده است؛ او را که نگاه کردم خیلی ترسیدم؛ از نیروهای گارد ریاست‌ جمهوری صدام بود و مانند هیولا؛ یک لگد به کمرم زد و هنوزم جای آن محل ضربه درد می‌کند.

صدامی‌ها مرا تا گردن زیر خاک کردند؛ آن روز باران هم می‌بارید و 4 ساعت اسیر گِل بودم؛ صدامی‌ها مشروب می‌خوردند و سر مرا نشانه می‌گرفتند و می‌خندید؛ خدا خواست بچه‌های ما که از آن طرف شکست خورده بودند، صحنه را دیدند و صدامی‌ها را زدند؛ بچه‌ها مرا از زیر گِل بیرون کشیدند؛ رزمنده‌ای آذری‌زبان مرا روی دوشش گرفته بود تا از منطقه خارج کند؛ آن موقع در پایگاه عراقی‌ها درگیری شد و او در همانجا به شهادت رسید. بعد از درگیری، من هم داخل دره‌ای عمیق افتادم و بعد از مدتی مرا از آن جا بیرون آورده بودند که در ابتدا مانند جنازه بودم که بعد از مدتی درمان توانستیم روی پا بایستم.


نظرسنجی

» لطفا بگید دوست دارید به کدام یک از موضوعات زیر بیشتر پرداخته شود؟ (امکان انتخاب یک یا چند مورد)

آخرین عناوین

دیگر موارد

وصیت شهدا


------------------------